Opis

Prequel opowieści białoruskiej autorki o nastoletniej dziewczynie, której życie to wir talentów, chorób, miłości i otaczających ją wydarzeń. Ciasny węzeł emocji, który ostatecznie zamieni się w siłę.

Sonia ma piętnaście lat.
Kończy dziewiątą klasę. Wokół niej problemy dorosłych, których nastolatka nie jest w stanie rozwiązać, a w środku konsekwencje traumy z dzieciństwa.

Relacje z matką są mniej więcej takie same, choć na swoim blogu zamieszczała zdjęcia córki z cytatami z dzieciństwa. Sprawy komplikują się z ojcem.

Jej najlepsza przyjaciółka Ksiuša może bez końca oglądać dla niej ten sam film, a także opowiadać szczególnie trudne wiadomości, ale nawet ona nie może chronić Sonyi przed samą sobą.

No i jest jeszcze Paša…

“Akcja opowieści rozgrywa się w całkowicie aktualnym czasie – od 2010 roku w Mińsku do czasu pandemii i kończy się protestami w 2020 roku. Ścisła chronologia jest zgrabnie przełamana przeskokami w niedaleką przeszłość, która jest najbardziej naturalnym dzieciństwem dla nastoletniej bohaterki, ale fabuła porusza się dość barwnie właśnie kosztem nowoczesnych metod. Komunikacja za pomocą komunikatorów, opisy polubień, gifów, emoji i samo oczekiwanie na wiadomość tworzą momentami fabułę sporej części tekstu. Zmieszane z “tradycyjną” narracją dają efekt ciągłej obecności z samą Sonią, która zresztą rzadko jest nazywana po imieniu. W tekście jest dużo bólu – z pewnością powinno go być, gdy narratorka zmaga się z chorobą czy falą otaczającej ją przemocy, która ogarnęła ją w sierpniu 2020 roku. Jednocześnie jest tu smutna ironia, humor, lekkie przekomarzanie się i śmiech przez łzy, co z pewnością dodaje wiarygodności podczas czytania książki od początku do końca.” – recenzja: Cichan Čarniakievič.