Апісанне

«Птушкі без гнёздаў. Успаміны» — гэта пранізлівы аўтабіяграфічны запіс жыцця Ларысы Геніюш — адной з найважнейшых постацяў беларускага незалежніцкага руху XX стагоддзя. Паэтка, вязніца савецкіх лагераў, жанчына жалезнай волі і бязмежнай любові да Радзімы.

Гэтыя ўспаміны — не толькі асабістая гісторыя выжывання, але і сведчанне цэлага пакалення рэпрэсаваных беларусаў. Геніюш апісвае дзяцінства, нацыянальную дзейнасць, драматычны арышт, брутальныя гады ў ГУЛАГу і жыццё пасля вяртання з высылкі — жыццё пад пастаянным наглядам, але ўсё роўна з годнасцю.

Гэта кніга, якая захапляе стылем, глыбінёй эмоцый і аўтэнтычнасцю. Сёння — дзякуючы новаму выданню — мы маем шанец зноў прыслухацца да голасу, які выстаяў насуперак спробам яго знішчыць.

Для чытачоў, якія цікавяцца гісторыяй Беларусі, лёсамі жанчын у таталітарнай сістэме і турэмнай літаратурай.

«Прайшло больш за сорак гадоў, як яе душа адляцела ў беларускую вечнасць, але і цяпер здараецца — увечары ці раніцай, на “арэлях” паміж явай і сном — што раптам прыйдзе заспакаяльная і радасная думка: ужо хутка паеду да “Бабулі”. Так мы называлі яе ў лістах і тэлефонных размовах — з любоўю, але і з асцярожнасцю, зважаючы на “таварышаў маёраў”, нашых куратараў, прыстаўленых уладай. Часта мы звалі яе Бабуляй і падчас чыста сяброўскіх размоў, якія маглі падслухаць чужыя вушы. Думаю, аднак, што супрацоўнікі КДБ вельмі добра ведалі: “Бабуля” — гэта Ларыса Геніюш» (Ул. Арлоў, «Трымайцеся Беларусі. Трымайце Беларусь», фрагмент).