Суперзорка падлеткавай прозы, Грын пачаў пісаць для дарослых з двух навукова-папулярных твораў – “Агляд Антрапацэну” (2021) і “Усё ёсць сухоты” (2025). Цяпер ён прадстаўляе свой першы раман для дарослых і першую мастацкую кнігу з часоў “Чарапах аж да ўпору” (2017) – захапляльную гісторыю, прасякнутую ўсімі рысамі, якімі так захапляюцца яго адданыя прыхільнікі, але ўзбагачаную больш складанымі калізіямі, пытаннямі і прасвятленнямі.

Грунтуючыся на уласным досведзе сутыкнення з дабротамі і падводнымі камянямі славы, а таксама з патрабаванняў і захаплення ад экранізацыі большасці сваіх раманаў, Грын адлюстроўвае двух дваццацігадовых акцёраў, якія стаяць на мяжы кінатрыумфу, псіхалагічнага зрыву або і таго, і другога разам. Джуніпер Касціла і Кай Ларамі – супрацьлегласці ў чымсьці адным і роднасныя душы ў іншым – атрымліваюць ролі ў надзвычайна глыбокім фільме “Эндзі Уоргал ніколі не старэе”. Мегазорка Мэт’ю Малоўн, які грае галоўную ролю, бярэ маладых калег пад сваё крыло і шчыра цешыцца магчымасці пабыць шчодрым настаўнікам.

Джуніпер на сцэне з самага дзяцінства – яе рухала наперад і адначасова здзеквалася з яе маці-алкагалічка, якая нядаўна памерла. Бліскучая, дысцыплінаваная і амбіцыйная, Джуніпер ведае кінавытворчасць уздоўж і ўпоперак, па-майстэрску прасоўвае сябе ў сацыяльных сетках і прымае ўсю гэтую вымотвальную, часта абсурдную, а часам і проста гратэскавую гульню ў піяр, нават працягваючы непахісна імкнуцца да мастацкай сумленнасці і дасканаласці.

Навак жа Кай агаломшаны ды шакаваны халодна-разрахавальнымі галівудскімі махінацыямі. Да таго ж ён глыбока траўмаваны і не можа прымусіць сябе прызнацца Джуніпер і расказаць пра прычыны, нават калі паміж імі пачынае зараджацца каханне. Але ніводная таямніца, якой бы цёмнай і балючай яна ні была, не схаваецца ад ненажэрнай гіганцкай кінаіндустрыі, гатовай амаль на ўсё дзеля клікбэйту і касавых збораў.

Аповед Грына – праніклівы, эмпатычны і прыцягальны, бо Джуніпер і Кай перадаюць голас адно аднаму. Роздумы пра глыбокае разуменне і выкарыстанне Уоргалам пераменлівасці славы, а таксама камерцыялізацыі мастацтва і жыцця фарміруюць правакацыйныя і напружаныя канфлікты рамана. Грын, які дзякуе сваёй жонцы Сары – мастацтвазнаўцы і куратарцы – за яе ўнёсак, таксама ўплятае ў тканіну твора даніну павагі мастачкам Джоан Мітчэл і Агнэс Марцін.

Сярод іншых мудрых і кранальных сцвярджэнняў, рассыпаных па гэтай інтэлектуальна тонкай і душэўнай гісторыі, – успамін Кая пра тое, як падчас яго сталення ў Індыяне (дзе жыве і сам Грын) яго дзядуля, які любіў цытаваць Гамлета, казаў яму: “Ты ніколі не будзеш адзінокі ў гэтым свеце, пакуль у цябе ёсць чытацкі квіток”.

У выніку раман Грына пра здраду і выжыванне, давер і каханне становіцца пераканаўчым асуджэннем “душагубнай” машыны камерцыялізацыі і сапраўдным гімнам мастацтву.

Кай кажа, што кіно “дазваляе людзям адчуваць рэчы разам”. Джуніпер разважае: “Кіно можа адкрыць нам акно ў глыбіні ўласнай сутнасці – у тое самае патаемнае месца, якое баліць так моцна, што мы можам убачыць яго толькі ўрыўкамі”. Тое ж самае робяць і раманы, што Грын так кранальна даводзіць у гэтай захапляльнай, пяшчотнай, трапнай, смешнай і спагадлівай гісторыі пра каханне і творчасць.

Пераклад водгука Donna Seaman з сайта bookmarks.reviews