Каб забяспечыць найлепшую функцыянальнасць, мы выкарыстоўваем файлы cookie (для захоўвання інфармацыі аб прыладзе і/ці доступу да яе). Згода на выкарыстанне гэтых тэхналогій дазволіць нам апрацоўваць такія дадзеныя як асаблівасці прагляду старонак альбо Вашы ўнікальныя ідэнтыфікатары. Адхіленне гэтай згоды можа негатыўна паўплываць на некаторыя функцыі нашай інтэрнэт-старонкі.
Тэхнічнае захоўванне або доступ з'яўляюцца строга неабходнымі для законных мэт забеспячэння выкарыстання канкрэтнай паслугі, відавочна запытанай абанентам або карыстальнікам, або з адзінай мэтай ажыццяўлення перадачы паведамлення па сетцы электроннай сувязі.
The technical storage or access is necessary for the legitimate purpose of storing preferences that are not requested by the subscriber or user.
Тэхнічнае сховішча або доступ, які выкарыстоўваецца выключна ў статыстычных мэтах.
The technical storage or access that is used exclusively for anonymous statistical purposes. Without a subpoena, voluntary compliance on the part of your Internet Service Provider, or additional records from a third party, information stored or retrieved for this purpose alone cannot usually be used to identify you.
Тэхнічнае сховішча або доступ патрабуецца для стварэння профіляў карыстальнікаў для адпраўкі рэкламы або для адсочвання карыстальніка на вэб-сайце або некалькіх вэб-сайтах для падобных маркетынгавых мэтаў.
taja_kacia –
Зусім невялікая кніжка, але як яна адгукнулася мне сваёй тэмай і жыццёвымі назіраннямі аўтаркі! Панавыпісвала цытатаў.
Што я магу сказаць зараз пра Падляшша? Адметнае месца на краі Белавежскай пушчы, дзе туманы дыктуюць свае правілы жыцця, дзе яшчэ гучыць беларуская мова, а 80 жыхароў са 100 звяртаюцца да шаптух. У кожнай вёсцы мінімум дзве, а то і тры шаптухі.
«Падляшша лёгка магло б стаць своеасаблівым паломніцкім месцам цярпення. Вы чакалі сваёй чаргі, а потым чакалі цудаў. Так павялося.»
Галоўная гераіня – Дарота – бачыць і чуе памерлых. Яны з бацькам праважаюць спачылых у апошні шлях, работа такая. Іншы раз суседкі звяртаюцца да Дароты, каб яна расказала, як там пачуваюцца іхныя мужы, а на могілках ёсць адмысловая лаўка.
Шмат цудаў і не цудаў здараецца ў тых мясцінах.
Пра цуды ў нас гавораць часта і гавораць дагэтуль, зрэшты, як заўсёды, калі людзі не хочуць упадаць у росрач і праз тое адчуваюць сябе мацнейшымі.
Заўсёды ёсць тое, у што мы можам верыць да самага канца.
У рамане ёсць месца гумару, калі можна так сказаць.
Напрыклад, гісторыя з ручніком, амаль падобная на тую, што мне сяброўка сёлета расказвала, а я вам у закрытым чаце летняга марафону. Кабета хацела адрабіць падроб утыркнуўшы відэлец у жабу і падкінуўшы яе ў двор меркаванай падробшчыцы, але пашкадавала відэлец і вярнулася за ім. Ой, не магу! Ну смешна ж!
Кніга мне спадабалася, а чаго яшчэ чакаць ад чалавека, які верыць у дамавога і хацела б убачыцца і пагаварыць са сваімі памерлымі? Не хапіла толькі здымкаў і памер невялікі.
І дзяўчаты, памятайце:
Хлопец зачараваны, што паўзногаць пафарбаваны.
Куды падзеліся здымкі? Аўтарка рамана ў прадмове дзякуе фатографу за здымкі, але ў кнізе іх няма. Адразу ж прыйшлося гугліць пра Грабарку ці «Гару крыжоў». Дзе той дзіўны свет Падляшша, які даследавала маладая славацкая пісьменніца Алена Сабухава і які беларускаму чытачу не давялося пабачыць?
Водгук taja_kacia з сайта bellit.store.