Opis

„Oddali wariatce noworoczne słowo. Wzięłam kieliszek i nie mogłam wydusić słowa. Chciałam wyłożyć wszystko o wzajemnie powiązanym bożonarodzeniowym mechanizmie potęgowania Heroda i nieuchronności cudu. O zmianach, które czekają wszystkich, i oby wyszły nam one wszystkim na dobre. Ale wstręt do wzniosłości zdążył już zaprzeć mi dech. Nie było żadnej prawdy, która by nas zjednoczyła, a gdyby nawet była, to nie moimi ustami i nie dla tych ludzi powinna wybrzmieć…”

Pierwsza książka Jevy Viežnaviec „Ścieżka drobnej swołoczy” do dziś, niestety, znajdowała się w literackim limbie epoki cyfrowej: niby istnieje, ale rozproszona po prywatnych kolekcjach, niby odważna i rezonująca, ale ominięta przez recenzje, niby jedna z najważniejszych książek o tym, gdzie, za co i obok kogo Białorusini są zmuszeni żyć, ale pozostająca w cieniu „Pa što idzieš, voŭča?”. Tymczasem Viežnaviec przełamuje nasz kontekst na pół. Na kobiety i na mężczyzn. Na kraj, którym jest opętana, i na Bydłoruś, która zabija. Na ludzi idei i na ludzi, ulicami których imienia chodzimy i będziemy chodzić. Autorka widzi siebie i nas wszystkich w tym rozłamie, z którego wygrzebujemy się naprzeciw słońcu. Czego chcesz? Nie być drobną swołoczą! Ale na razie tylko się wygrzebujemy, mylimy ślady i gubimy orientację. Na tym polega Ścieżka.

„Jeva Viežnaviec to jeden z najbardziej niepowtarzalnych głosów prozatorskich dzisiejszej Białorusi. Pisze po kobiecemu. Pisze po czarodziejsku. Jej piórem przemawiają ci, którzy sami nie potrafią lub nie chcą trzymać pióra”.

Ewa Vezhnovets, Jeva Vezhnaviec, Yeva Vezhnavets, Ewa Wieżnowiec, Ewa Vezhnoviec, Jeva Vieznaviec, Eva Vezhnavets.