Opis

MIKALAJ SLIUŃKOŬ (1929–2022) – białoruski działacz państwowy i partyjny z czasów sowieckich. Urodził się w rejonie Rohaczewskim w obwodzie Homelskim. Ukończył Mińskie Technikum Automechaniczne. W Mińskiej Fabryce Traktorów (MTZ) przeszedł drogę od pomocnika majstra do dyrektora generalnego. Był pierwszym sekretarzem Mińskiego Komitetu Miejskiego Partii, a następnie został przeniesiony do Moskwy, gdzie pracował jako zastępca przewodniczącego Gosplanu ZSRR. W latach 1983–1987 był szefem BSSR. Radykalnie zmienił białoruską elitę kadrową, zatajał konsekwencje katastrofy w Czarnobylskiej Elektrowni Jądrowej. W latach 1987–1990 był sekretarzem Komitetu Centralnego KPZR i członkiem Biura Politycznego Partii, gdzie uczestniczył w próbach reformowania gospodarki sowieckiej.

W latach 90. podstawę białoruskiej elity stanowili przedstawiciele ekipy Mikałaja Sliuńkoŭa. Dopóki ruch w kierunku niezależności odbywał się w sferze gospodarczej, popierali oni przemiany (w tym inicjatywy kulturalne, które nie podważały podstaw ówczesnego społeczeństwa). Dla nich niezależność była postrzegana nie na poziomie państwa, lecz na poziomie republiki związkowej. Dlatego, gdy tylko w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych przemiany przekroczyły pewną granicę, białoruska elita zablokowała większość realnych reform rynkowych. Integracja z Rosją, która pozostawała w trendzie przez całe dziesięciolecie, była odzwierciedleniem ich światopoglądu. Z tego powodu procesy umacniania niezależności zachodziły raczej na przekór, niż dzięki ich stanowisku.