Opis

Książka „Wiersze na wolność” gromadzi utwory poetyckie napisane w warunkach uwięzienia, katorgi, obozu, zesłania, oczekiwania na rehabilitację i rewizję sprawy karnej. Chronologicznie teksty obejmują niemal 150-letni okres nieprzerwanej tradycji i przymusowego rozwoju białoruskiej poezji więziennej: od filomackich lat 20. XIX wieku, kiedy w Wilnie więzieni byli Adam Mickiewicz i Jan Czeczot, aż po liryka obozową skazanych wkrótce po zakończeniu II wojny światowej Wasyla Supruna i Łarysy Geniusz.

Wiersze zamieszczone w książce odzwierciedlają stan emocjonalny poetów — więźniów politycznych, ich marzenia i nadzieje, zasady życiowe, ale przede wszystkim — wewnętrzną wolność, której bardzo często brakowało pisarzom znajdującym się po drugiej stronie zakratowanego okna.