Проза
Паэзія
Пераклады
Дзеткам
Мапы
Гульні
Апісанне
«Апошняе пакаленне» — аповесць пра мінскую моладзь, якая жыве звычайным жыццём у рэаліях эпохі пасля 2020 года.
Галоўны герой Мікіта працуе ў рэкламным агенцтве, у атачэнні людзей з кардынальна рознымі поглядамі на жыццё. Ён знаходзіцца ў нервовым пошуку «правільнага» шляху, у той час як хтосьці, як ягоная калега, выбірае шлях змагання за праўду, бо не можа проста сядзець на месцы і чакаць.
Дэбютны твор Макара пранікнуты апатыяй і расчараваннем, якія пануюць сёння. Аднак у той момант, калі, здавалася б, стаіш на парозе безвыходнасці, загараюцца іскрынкі надзеі і сустракаеш маленькія радасці. І тады разумееш, што наперадзе — добрая будучыня. Усё залежыць ад нас.
Ганна Янкута –
Прачытала «Апошняе пакаленне» Макара.
Што спадабалася:
– Атмасфера твора, адчуванне вязкасці, павольнасці, бясконцасці, пуставатасці часу. Веру, што прыкладна так магло адчувацца жыццё ў Мінску 2023 года (можа, і цяпер?). Яно і за мяжой Беларусі так часам адчуваецца.
– Апісанне працы ў рэкламным агенцтве. Вельмі нагадала атмасферу на маёй першай працы пасля ўніверсітэта – у фірме, якая імпартавала аўтамабільныя акумулятары, толькі ў нас быў не «тата», а «шэф». Відаць, асаблівасці працы ў такіх кампаніях, асабліва для «маладых спецыялістаў», і ўзаемаадносіны ў такіх калектывах з таго часу не надта змяніліся.
– Устаўкі з дзіцячымі ўспамінамі. Цікава, як шмат у іх «універсальнага» (досведу розных пакаленняў у Беларусі) – напрыклад, збор чарніцаў з бабуляй.
– Перадача пэўнай моўнай умоўнасці твору: фразы, якія героі гавораць па-руску (ясна, што ў рэкламным агенцтве амаль усе размаўляюць па-руску), вылучаныя курсівам, але даюцца па-беларуску. Добрая альтэрнатыва тэкстам з рознымі мовамі, якіх апошнім часам досыць шмат.
– Апісанні эмацыйнага стану ці перажыванняў, звязаных з цялеснасцю, а таксама адносінаў з сяброўкай, у тым ліку пэўнай няёмкасці, разгубленасці, раздражнёнасці – ёсць адчуванне, што нешта, вынайдзенае жаночай літаратурай, паступова з’яўляецца ў мужчынскай.
Нехта параўноўваў кнігу з Салі Руні, у мяне таксама з’явілася адчуванне нечага няўлоўна падобнага.
Што НЕ спадабалася:
– Што герой маркіруецца як гамафоб (праз ужыванне адпаведнай лаянкі). Не разумею, навошта яго маркіраваць як гамафоба, калі гэта не мае ніякага дачынення да сюжэту.
(лайт спойлер алерт)
– Незавершанасць лініі адносінаў з бацькам і пэўная схематычнасць ягонага вобразу. Незразумела, калі нейтральныя бацькі з дзіцячых успамінаў раптам разышліся аж настолькі рэзка, што сын з бацькам больш не стасуецца. Магчымасць бацькі паўплываць на сітуацыю ў канцы кнігі выглядае нерэалістычнай. Як і ягоная ўмова, якая не да канца зразумелая.
– Не тое, каб не спадабалася, я проста пацікавіцца: а што, цяпер праўда кажуць «хаюшкі»? У маёй старэйшай школе дзікую кучу гадоў таму гэта здавалася страшэнна старпёрскім і нямодным.
Агулам кнігу раю, тым больш што набыць яе цяпер можна не толькі на паперы, але і ў электронным варыянце, за што выдавецтву асаблівы дзякуй.
Водгук Ганны Янкуты з сайта bellit.store.