Opis

W pierwszym wydaniu książki „Kocham Białoruś” Autor wyraził szczerą wdzięczność za pomoc w przygotowaniu publikacji: osobom, których rady, konsultacje i uwagi stanowiły cenne doprecyzowanie „Idei Narodowej”; członkom Małego Frontu, którzy składali i łamali tekst; przyjaciołom, którzy weryfikowali informacje; rodzicom; a także wszystkim tym, którzy modlili się o realizację tego wydania.

„To trzeba poczuć. Im bardziej wsłuchuję się w trzy melodyjne sylaby jej imienia, im głębiej smakuję te siedem dźwięków, próbując na końcu uchwycić nieistniejący, ostatni, najprzenikliwszy — a on wciąż znika wraz z przezroczystą literą; im dłużej podziwiam tę poruszającą, biało-białą z gorącą czerwienią flagę — tym bardziej wierzę. Moje serce zaczyna bić mocniej, a w głowie mi się kręci. Chce się cicho zamknąć oczy i modlitewnie, uroczyście szeptać do siebie: «Boże Wszechmocny! Niezmierzona jest mądrość Twoja! Niewymierna łaska Twoja! DZIĘKUJĘ Ci za to, że urodziłem się właśnie w TYM KRAJU!..» W kraju ofiar, wojen i katastrof, wśród narodu geniuszy i świętych. Wśród największych cmentarzysk ludzkiej historii. W Sercu Europy, najważniejszym centrum duchowym między Zachodem a Wschodem.

Wierzę bowiem, że Białoruś to coś znacznie ważniejszego, niż się powszechnie uważa. Raz po raz wydaje się: jeszcze sekunda i oto pojmiemy, skrystalizujemy dla siebie ten moment prawdy. Tak przejrzysta jest jego istota, tak wyraźnie lśnią i grają blaskiem krawędzie czegoś idealnie spójnego, tak przeszywa — aż do rzęsistych łez, aż do halucynacji. I cały czas powtarzam sobie: Białoruś, w której mamy zaszczyt żyć, czeka wielka przyszłość”.