Opis

Gatunek literacki cyberpunk pozostał w latach dziewięćdziesiątych. Wszystkie jego literackie następstwa, które widzimy wokół, to rozwój gatunku z przedrostkiem „post”. „Pentakwantar” to właśnie taka powieść postcyberpunkowa, nieokiełznany i zakrojony na szeroką skalę technothriller, który kroczy śladami „Cryptonomiconu” i „Zamieci” Neala Stephensona, niosąc na sercu blizny po „Andromeda znaczy śmierć” Michaela Crichtona i „Neuromancerze” Williama Gibsona.

Mimo że „Pentakwantar” jest debiutem autorskim, Arciom Šukanaŭ podszedł do fabuły z rozmachem. Akcja toczy się w buddyjskich świątyniach gorącego Laosu i na deszczowych, neonowych ulicach Kioto. Z betonowych dżungli Mińska-3, położonego na wschodnich granicach Intermarium, musimy przenieść się na Malediwy, a stamtąd, gdy opowieści robi się na Ziemi za ciasno, przez Ocean Indyjski – do wielkiego kwiatu Czerwonej Plumerii, dolnej stacji windy kosmicznej, skąd bohaterowie rozpoczną swoją najdalszą podróż ku planecie Juniper.

Oto debiutancka powieść, której autorem jest Arciom Šukanaŭ. Pewnego razu zadał on sobie pytanie: „A co ja w swoim wieku zrobiłem dla cyberpunka?” i postanowił porwać się na coś znaczącego. Nie martwiąc się o konsekwencje, wyważył literackie drzwi nogą, od razu prezentując czytelnikom obszerną i epicką powieść science-fiction.